Ἡ διδακτορικὴ διατριβὴ μὲ τὸν τίτλο: Ἡ παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου. Συγκριτικὴ μελέτη τῆς πατερικῆς καὶ τῆς σύγχρονης ἑρμηνείας ἀποσκοπεῖ νὰ προσφέρη μία καινούργια ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση τῆς ὑπὸ ἐξέταση παραβολῆς μέσα ἀπὸ πρωτογενῆ ἱστορικο-φιλολογικὴ μελέτη καὶ δημιουργικὸ διάλογο μὲ τὴν ἑρμηνεία Ἑλλήνων, Λατίνων καὶ Σύρων Πατέρων ἀπὸ τὸ πρωτότυπο. Ἡ ἐργασία αὐτὴ διαιρεῖται σὲ εἰσαγωγή, τέσσερα κεφάλαια καὶ συμπεράσματα. Τὸ πρῶτο κεφάλαιο περιλαμβάνει τὴν κριτικὴ τοῦ κειμένου καὶ τῶν ἀρχαίων μεταφράσεων, τὴν ἀνάλυση τοῦ λεξιλογίου, τῆς ἀλληλουχίας μορφῆς καὶ περιεχομένου, τῆς σημασιολογίας, τῆς ἀφηγηματικῆς ὀργανώσεως καί, τέλος, τῆς πραγματικῆς λειτουργίας τοῦ κειμένου. Τὰ δύο ἑπόμενα κεφάλαια ἀναλύουν τὶς τάσεις τῆς πατερικῆς καὶ τῆς συγχρόνου ἑρμηνείας ἐπὶ τῇ βάσει ἑπτὰ σημείων τὰ ὁποῖα κατόπιν γίνονται καὶ σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὴ σύγκριση Πατέρων καὶ συγχρόνων. Στὸ τέταρτο κεφάλαιο διατυπώνεται μία ἑρμηνευτικὴ πρόταση, ἡ ὁποία προκύπτει ἀπὸ τὴν ἐνδελεχῆ ἔρευνα τοῦ κειμένου καὶ τὴ σύγκριση μεταξὺ τῶν Πατέρων καὶ τῶν συγχρόνων: ἡ παραβολὴ θεωρουμένη ὡς ὅλον ὑπερβαίνει τὴν ἀντίθεση μεταξὺ πλουσίων καὶ πτωχῶν καὶ ἐπικεντρώνει τὴν προσοχὴ τοῦ ἀναγνώστη στὴν ἀλήθεια ὅτι ἡ σωτηρία, ἡ εὐτυχία, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, εἶναι παροῦσες στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Κατὰ συνέπεια, ἡ σωτηρία τὴν ὁποία ἀναζητᾶ ὁ πλούσιος γιὰ τοὺς πέντε ἀδερφούς του πρέπει νὰ νοηθῆ ὄχι ἁπλῶς ὡς ἀνταμοιβὴ γιὰ κάποια ἔργα εὐποιίας ἀλλὰ ὡς ἀπόρροια μίας ζωντανῆς σχέσεως μὲ τὸν Χριστό. Μὲ τὴν ἐργασία αὐτὴ ἀποδεικνύεται ἔμπρακτα ὅτι ἡ πατερικὴ ἑρμηνεία μπορεῖ νὰ δώση στὴν ἱστορικοκριτικὴ μέθοδο μία βαθύτερη θεολογικὴ διάσταση καί, ἀντιστρόφως, τὰ πορίσματα τῆς σύγχρονης ἔρευνας βοηθοῦν νὰ ἀξιοποιήσουμε καλύτερα τὶς πατερικὲς ἀναγνώσεις.